Klik even op de afbeelding voor de vergroting....
maandag 28 september 2009
zondag 27 september 2009
De winterjas en de laklegging
De winterjas die ik voor Anne bestelde, past niet. Dus ik moet naar de stad. Werkelijk, het is soms zooo zwaar een meisjesmoeder te zijn.
Als ik langs de etalages slenter, zie ik een paspop met een laklegging staan. Oeh, die vind ik leuk. Maar durf ik dat? Ik ben het type dat een jaar later pas Birckenstocks koopten dan ook nepexemplaren en ook de skinnyjeans mocht pas na twee seizoenen mijn kast in. Maar zo’n laklegging, pfoe, da’s wel een statement.
Ik loop door en bedenk wat ik er op zou dragen. Een net jurkje, denk ik zo. Om het effect wat af te zwakken.Voordat vieze meneren gaan vragen wat het kost. En dan bijvoorbeeld een spijkergiletje. Om er een beetje rock van te maken. En een sjaaltje en veel kettingen.
Ik ga verder op jacht naar een winterjas. Nee..... dé winterjas. En dan vind ik hem. Ik ben op slag verliefd. Waarom hebben ze die verdomme alleen in kindermaten? Ik wil er ook één! Hij oogt chinees. Donkergroen met gouden en turqooise rozen erop geborduurd. Hij is meisjesachtig en stoer tegelijk. Ik neem hem mee. Voor de zekerheid neem ik ook nog een andere jas mee. Anne is op een leeftijd dat het zo maar kan zijn dat ze me meewarrig aankijkt en zegt: ‘Máham, daar ga ik toch niet mee lópen?!’
Op de terugweg naar mijn auto loop ik toch even bij die winkel met de laklegging binnen. Ze hebben mijn maat maar ze vallen erg kort. Balen. Want ik wil er killerheels onder dragen en dan moet zo’n ding wel lang genoeg zijn. De verkoopster snapt het probleem en komt aanlopen met een ont-zet-tend lange laklegging. Wow! Ik wil ‘m! Dan zie ik het prijskaartje. Terwijl mijn ogen uit hun kassen vallen, valt mijn bek open en sla ik tegelijkertijd ook nog steil achterover. Tée-ring-jantje! Daar kan ik een week van eten. En goed ook! Spijtig ga ik verder. Dat zou echt te gek zijn.
Maar thuis heb ik al spijt. Een legging voor benen van 1m25ja echt, van mijn enkel tot mijn heupbot! vind ik natuurlijk nevernooitnietmeer. Joost is het met me eens die heeft al allerlei spannende scenario’s in gedachten, wedden?. Dus ik sjees terug naar de winkel en pas ‘m aan. Hij past, hoewel er maat 38 op het kaartje staat. Yeah right, ik weet niet welke muts dit kaartje eraan gehangen heeft maar no way dat ik maat 38 heb. En zo ga ik innig tevreden weer naar huis.
Straks trek ik hem aan. Want dan ga ik brunchen met een stel heel bijzondere vriendinnen. We leerden elkaar online kennen toen we zwanger waren. Allemaal uitgerekend in december 2001. Op een forum deelden we het wonder dat ons overkwam.Uiteraard kwamen ook de zere tieten en aambeien uitgebreid aan bod. Onze kindjes werden geboren en we klaagden vrolijk verder over tepelkloven, nachtvoedingen en tandjes. Door de jaren heen kwam het accent wat minder op de kindjes te liggen en ging het steeds vaker over onszelf. Lief en leed deelden we en we besloten dat niet langer op een open forum te doen. We gingen privé! De man van een van ons bouwde een website speciaal voor dat doel. En zo delen we al acht jaar onze levens met al hun ups en downs.
Een paar keer per jaar komen we samen. Vaak met de kindjes in een speeltuin of pretpark. En soms, zoals vandaag, zónder. Om eens heerlijk bij te kunnen kletsen. En te genieten van een bijzondere vriendschap.En Novy, nu ik er vandaag zo goddelijk uit ga zien, kun je het NIET maken om niet te komen. ’t Is maar dat je het weet! Edit 11.45 uur: Ik lees net dat Henk ziek is. I take it back!!
Als ik langs de etalages slenter, zie ik een paspop met een laklegging staan. Oeh, die vind ik leuk. Maar durf ik dat? Ik ben het type dat een jaar later pas Birckenstocks koopt
Ik loop door en bedenk wat ik er op zou dragen. Een net jurkje, denk ik zo. Om het effect wat af te zwakken.
Ik ga verder op jacht naar een winterjas. Nee..... dé winterjas. En dan vind ik hem. Ik ben op slag verliefd. Waarom hebben ze die verdomme alleen in kindermaten? Ik wil er ook één! Hij oogt chinees. Donkergroen met gouden en turqooise rozen erop geborduurd. Hij is meisjesachtig en stoer tegelijk. Ik neem hem mee. Voor de zekerheid neem ik ook nog een andere jas mee. Anne is op een leeftijd dat het zo maar kan zijn dat ze me meewarrig aankijkt en zegt: ‘Máham, daar ga ik toch niet mee lópen?!’
Op de terugweg naar mijn auto loop ik toch even bij die winkel met de laklegging binnen. Ze hebben mijn maat maar ze vallen erg kort. Balen. Want ik wil er killerheels onder dragen en dan moet zo’n ding wel lang genoeg zijn. De verkoopster snapt het probleem en komt aanlopen met een ont-zet-tend lange laklegging. Wow! Ik wil ‘m! Dan zie ik het prijskaartje. Terwijl mijn ogen uit hun kassen vallen, valt mijn bek open en sla ik tegelijkertijd ook nog steil achterover. Tée-ring-jantje! Daar kan ik een week van eten. En goed ook! Spijtig ga ik verder. Dat zou echt te gek zijn.
Maar thuis heb ik al spijt. Een legging voor benen van 1m25
Straks trek ik hem aan. Want dan ga ik brunchen met een stel heel bijzondere vriendinnen. We leerden elkaar online kennen toen we zwanger waren. Allemaal uitgerekend in december 2001. Op een forum deelden we het wonder dat ons overkwam.
Een paar keer per jaar komen we samen. Vaak met de kindjes in een speeltuin of pretpark. En soms, zoals vandaag, zónder. Om eens heerlijk bij te kunnen kletsen. En te genieten van een bijzondere vriendschap.
vrijdag 25 september 2009
Beloofd is beloofd
En mijn beloftes houd ik altijd. Dus ik koop de Pink Ribbon. Voor Door en voor het goede doel. Kijk maar:

Als klap op de vuurpijl komt er ook nog een grote doos van Bonaparte binnen. Met een winterjas en twee blouses voor Anne en voor mezelf een huisbroek (voor yoga! voor yoga! thuis wil ik niet doodgevonden worden in zo’n ding).
De winterjas is geweldig maar helaas verzuipt die magere spriet van mij er in. Ze lijkt nog het meest op een tot leven gekomen jas met beentjes. Die gaat dus weer terug. Zelf pas ik direct mijn huisbroek.Godver Bálen! Hij is te kort! Dat krijg je als je éénfuckingachtentachtig lang bent. Dan moet je heul lang zoeken naar een broek. Mijn hoogwaterindepoldertrauma tiert welig als ik mezelf in de spiegel bekijk. Die gaat dus ook terug. Dat wordt wel lekker goedkoop zo.
Van de blousjes worden we wel alletwee heel blij. Ze staan geweldig op dat ranke lijfje. Spontaan hangt ze het fotomodel uit. Merel heeft daar niet echt zin in maar héla, ze moet van mij. Tenslotte ben ik hier debaas moeder dus hup, poseren jij! Het blauwe jurkje van de Hema is té leuk om hier niet te showen!

Als klap op de vuurpijl komt er ook nog een grote doos van Bonaparte binnen. Met een winterjas en twee blouses voor Anne en voor mezelf een huisbroek (voor yoga! voor yoga! thuis wil ik niet doodgevonden worden in zo’n ding).
De winterjas is geweldig maar helaas verzuipt die magere spriet van mij er in. Ze lijkt nog het meest op een tot leven gekomen jas met beentjes. Die gaat dus weer terug. Zelf pas ik direct mijn huisbroek.
Van de blousjes worden we wel alletwee heel blij. Ze staan geweldig op dat ranke lijfje. Spontaan hangt ze het fotomodel uit. Merel heeft daar niet echt zin in maar héla, ze moet van mij. Tenslotte ben ik hier de
donderdag 24 september 2009
Wintershopping
Wat een weertje is het hè? De zon heeft, net ik als, blijkbaar nog geen zin om afscheid te nemen. Hij weet vast dat ik een mooi terras heb nu. Waar ik nog graag even in het zonnetje zit. Wat een lieverd is het toch.
Maar ondanks het mooie weer voel ik een noodzaak tot het doen van wat wintershopping. Want die komt. De Winter. On.ver.mijdelijk.
Tijd om winterlaarzen te scoren voor Merel. Voor Anne vond ik al übercoole en vooral voordelige laarzen. Maar om voor Merel nu dezelfde te kopen omdat ze zo voordelig waren, da's ook zo wat.
Ik reed dus met het wurm naar Geldermalsen. Want dat dorp beschikt over drie schoenenwinkels.
Waarvan er
a) één dicht zat (welke debiel verkoopt nu kinderschoenen en gaat op woensdagmiddag dícht?)
b) één helemaal geen kinderschoenen meer verkocht
c) de laatste onbetaalbaar is zodat ik er niet eens binnen durfde te gaan.
Chagrijnig keerde ik weer huiswaarts. Dan maar even koffiedrinken met moederlief en vaderlief. Die kwamen hun kleinkids even een kusje geven want vandaag vliegen ze naar Kreta.Djiezus, ik wil ook met de VUT. Die lui gaan drie keer per jaar op vakantie!
Opgefrist door een lekkere cappuccino toog ik met moederlief en Merellief naar Culemborg. En daar vonden we, uit de collectie van 2008, een paar hele hippe laarzen. Donkerbruin met een zweem van gouden glitters. Het wurm is er dolgelukkig mee.
Waar ik dolgelukkig van werd is dat moederlief een financiële injectie gaf. Zodat Merels laarzen uiteindelijk net zo duur waren als die van Anne.
Ik zeg: helemaal goed.
Maar ondanks het mooie weer voel ik een noodzaak tot het doen van wat wintershopping. Want die komt. De Winter. On.ver.mijdelijk.
Tijd om winterlaarzen te scoren voor Merel. Voor Anne vond ik al übercoole en vooral voordelige laarzen. Maar om voor Merel nu dezelfde te kopen omdat ze zo voordelig waren, da's ook zo wat.
Ik reed dus met het wurm naar Geldermalsen. Want dat dorp beschikt over drie schoenenwinkels.
Waarvan er
a) één dicht zat (welke debiel verkoopt nu kinderschoenen en gaat op woensdagmiddag dícht?)
b) één helemaal geen kinderschoenen meer verkocht
c) de laatste onbetaalbaar is zodat ik er niet eens binnen durfde te gaan.
Chagrijnig keerde ik weer huiswaarts. Dan maar even koffiedrinken met moederlief en vaderlief. Die kwamen hun kleinkids even een kusje geven want vandaag vliegen ze naar Kreta.
Opgefrist door een lekkere cappuccino toog ik met moederlief en Merellief naar Culemborg. En daar vonden we, uit de collectie van 2008, een paar hele hippe laarzen. Donkerbruin met een zweem van gouden glitters. Het wurm is er dolgelukkig mee.
Waar ik dolgelukkig van werd is dat moederlief een financiële injectie gaf. Zodat Merels laarzen uiteindelijk net zo duur waren als die van Anne.
Ik zeg: helemaal goed.
dinsdag 22 september 2009
Ohm aa Hum

Op dinsdagavond ga ik altijd naar yoga. Trouwe lezers weten dat want ik schreef er al eens een logje over. Klik Klik.
Yoga is heerlijk. Nooit slaap ik zo lekker als na een yogasessie
Gisteravond deden we iets nieuws. We gingen mantrazingen. Op een volledige uitademing zing je de klanken één voor één. In ons geval Ohm aa Hum. Dus eerst een hele lange Ooooohm, inademen, dan een hele lange aaaaaaaaaa, inademen en dan als laatste Huuuuuuuum.
Wat onwennig begonnen we. Na de eerste klank bleef het even stil. Niemand durfde als eerste aan de volgende klank te beginnen. Dus wachtten we allemaal tot de yogajuf dat deed. Maar de yogajuf heeft de langste uitademing van
Na een tijdje kregen we iets meer zelfvertrouwen en zong iedereen gewoon in zijn eigen ritme. Het eerste dat me opviel was dat ons gezang zo mooi en sereen klonk. Zelfs mijn eigen gezang was goed te pruimen
Ik hoef u, denk ik, niet te vertellen dat ik vannacht beter sliep dan ooit. Dat wil ik iedere nacht wel.
maandag 21 september 2009
De BBBQ
Wat kan het tegenvallen hè? Dat het maandag is.
Vooral als het weekend zo hard voorbijgevlogen is dat je amper hebt gemerkt dat het geen vrijdagavond meer is.
Het was een druk weekend, menschen.
Man- en vaderlief zwoegden zich een ongeluk in de achtertuin. Die moest bestraat worden, vond ik. En toen ik gratis sierbestrating kon krijgen, vond ik dat al helemaal. Ik vond overigens niet dat het binnen een week allemaal geregeld moest zijn. Dat vonden man- en vaderlief wel.
Want. Gistermiddag gaven wij een BBBQ. Ja, u leest het goed. Een BBBQ. Een barbebruncheque. Nog voor mijn verjaardag én die van Merel.Da’s namelijk lekker goedkoop, twee verjaardagen ineens vieren.
Die stond natuurlijk al wéken gepland. Dat moet wel, met al die drukbezette vrienden van ons.
Ik ging er helemaal van uit dat we die BBBQ in de voortuin zouden houden. Dacht al tijden na over hoe ik in vredesnaam de voortuin knus en gezellig zou kunnen maken.
Maar dat hoefde niet. Want man-en vaderlief werkten zich het schompes en zaterdagavond was het klaar.
Zodat we gisteren heerlijk in de achtertuin konden zitten. Zalig in het zonnetje. Met goede wijn en goede vrienden. En lekker eten. Dat ook.
Vooral als het weekend zo hard voorbijgevlogen is dat je amper hebt gemerkt dat het geen vrijdagavond meer is.
Het was een druk weekend, menschen.
Man- en vaderlief zwoegden zich een ongeluk in de achtertuin. Die moest bestraat worden, vond ik. En toen ik gratis sierbestrating kon krijgen, vond ik dat al helemaal. Ik vond overigens niet dat het binnen een week allemaal geregeld moest zijn. Dat vonden man- en vaderlief wel.
Want. Gistermiddag gaven wij een BBBQ. Ja, u leest het goed. Een BBBQ. Een barbebruncheque. Nog voor mijn verjaardag én die van Merel.
Die stond natuurlijk al wéken gepland. Dat moet wel, met al die drukbezette vrienden van ons.
Ik ging er helemaal van uit dat we die BBBQ in de voortuin zouden houden. Dacht al tijden na over hoe ik in vredesnaam de voortuin knus en gezellig zou kunnen maken.
Maar dat hoefde niet. Want man-en vaderlief werkten zich het schompes en zaterdagavond was het klaar.
Zodat we gisteren heerlijk in de achtertuin konden zitten. Zalig in het zonnetje. Met goede wijn en goede vrienden. En lekker eten. Dat ook.
donderdag 17 september 2009
Grotekleinemeidenverdriet
Er is iets met mijn meisje. Mijn oudste meisje. En ik kan er de vinger niet op leggen. Ze klaagt over buikpijn en heeft deze week al drie keer in haar bed geplast. Daarbij zit ze zichtbaar niet lekker in haar vel.
Nu heeft ze natuurlijk ook een k*tjaar achter de rug. In december stierf haar lieve oma, die ze nog dagelijks mist. In dezelfde week werd manlief ontslagen en draaide haar wereld om. Mama, haar voornaamste zorggever, zat ineens hele dagen in haar kantoor. En papa was hele dagen thuis. Toch ook een behoorlijke verandering in een kinderleven.
Wat ik in ieder geval weet is dat ze erg verdrietig is dat haar beste vriendin zo vaak voor kinderfeestjes uitgenodigd wordt en zij maar af en toe. Dat ze daar zelf deels debet aan is, snapt ze natuurlijk nog niet. Zelf ziet ze het nut van speelafspraakjes op woensdagmiddag niet zo. Dan is ze liever bij mama (op woensdag ben ik altijd vrij, zelfs nu werk ik woensdagmiddag niet). En ’s morgens op het schoolplein hangt ze liever bij de deur rond tot ik naar buiten kom (als ik Merel naar haar klas heb gebracht) dan dat ze lekker gaat spelen.
Het is niet dat ze niet genoeg vriendinnetjes heeft. Maar ze gaat gewoon haar eigen gang. Als 20 kinderen tikkertje willen spelen en Anne niet, dan gaat ze gewoon alleen spelen. En zulk gedrag werkt natuurlijk niet in de hand dat iedereen denkt:’ Laten we Anne vragen, die is altijd zo gezellig! ‘
Tegelijkertijd is dat juist de eigenschap die ik in Anne het meest bewonder. Van groepsdruk heeft ze blijkbaar totaal geen last. Ze doet gewoon haar eigen ding. En dat bewonder ik echt. Maar bevorderlijk voor je sociale leven is het niet.
Ik ben er (nog) niet achter waar m’n meiske allemaal mee zit. Maar mijn meiske heeft verdriet. En ik dus ook.
Nu heeft ze natuurlijk ook een k*tjaar achter de rug. In december stierf haar lieve oma, die ze nog dagelijks mist. In dezelfde week werd manlief ontslagen en draaide haar wereld om. Mama, haar voornaamste zorggever, zat ineens hele dagen in haar kantoor. En papa was hele dagen thuis. Toch ook een behoorlijke verandering in een kinderleven.
Wat ik in ieder geval weet is dat ze erg verdrietig is dat haar beste vriendin zo vaak voor kinderfeestjes uitgenodigd wordt en zij maar af en toe. Dat ze daar zelf deels debet aan is, snapt ze natuurlijk nog niet. Zelf ziet ze het nut van speelafspraakjes op woensdagmiddag niet zo. Dan is ze liever bij mama (op woensdag ben ik altijd vrij, zelfs nu werk ik woensdagmiddag niet). En ’s morgens op het schoolplein hangt ze liever bij de deur rond tot ik naar buiten kom (als ik Merel naar haar klas heb gebracht) dan dat ze lekker gaat spelen.
Het is niet dat ze niet genoeg vriendinnetjes heeft. Maar ze gaat gewoon haar eigen gang. Als 20 kinderen tikkertje willen spelen en Anne niet, dan gaat ze gewoon alleen spelen. En zulk gedrag werkt natuurlijk niet in de hand dat iedereen denkt:’ Laten we Anne vragen, die is altijd zo gezellig! ‘
Tegelijkertijd is dat juist de eigenschap die ik in Anne het meest bewonder. Van groepsdruk heeft ze blijkbaar totaal geen last. Ze doet gewoon haar eigen ding. En dat bewonder ik echt. Maar bevorderlijk voor je sociale leven is het niet.
Ik ben er (nog) niet achter waar m’n meiske allemaal mee zit. Maar mijn meiske heeft verdriet. En ik dus ook.
maandag 14 september 2009
Onzeker 2
Goh, wat een lieve reacties kreeg ik op dit logje.
Dat iedereen in zijn pubertijd enige mate van onzeker kent, was me uiteraard wel duidelijk. Maar dat heel veel, ontzettende leuke vrouwen daar óók last van hebben wist ik dan weer niet. En die wetenschap heeft me een hart onder de riem gestoken.
Bovendien vond ik zaterdag ook nog een cadeautje op de deurmat naar aanleiding van dit logje. Van Wondelgijn. Eerder deze week stuurde zij me al een cadeautje in het kader van de payitforwardaktie van Cisca. Een bonequinha (gelukpoppetje). Met een kaartje met uitleg:
De Bonequinhas worden gemaakt in Brazilië. Als je er één op je hart draagt, geeft het gezondheid. Met een bonequinha in je portemonnee, geef je minder geld uitdie kies ik, die kies ik!. In de auto biedt het bescherming. En... heb je een bonequinha in je broekzak, ontvang je veel passie.
En toen dus nóg een cadeautje. Een sleuterhanger met twee gebedsmolens. Deze staan bij Tibetaanse boeddhisten symbool voor zegening en geluk. Met daarbij een ontzettend lief kaartje. Dank je wel, Wondelgijn, je bent een schat!
Dat iedereen in zijn pubertijd enige mate van onzeker kent, was me uiteraard wel duidelijk. Maar dat heel veel, ontzettende leuke vrouwen daar óók last van hebben wist ik dan weer niet. En die wetenschap heeft me een hart onder de riem gestoken.
Bovendien vond ik zaterdag ook nog een cadeautje op de deurmat naar aanleiding van dit logje. Van Wondelgijn. Eerder deze week stuurde zij me al een cadeautje in het kader van de payitforwardaktie van Cisca. Een bonequinha (gelukpoppetje). Met een kaartje met uitleg:
De Bonequinhas worden gemaakt in Brazilië. Als je er één op je hart draagt, geeft het gezondheid. Met een bonequinha in je portemonnee, geef je minder geld uit
En toen dus nóg een cadeautje. Een sleuterhanger met twee gebedsmolens. Deze staan bij Tibetaanse boeddhisten symbool voor zegening en geluk. Met daarbij een ontzettend lief kaartje. Dank je wel, Wondelgijn, je bent een schat!

vrijdag 11 september 2009
Onzeker
Vandaag ga ik naar Pilates. Vier keer in de week op de crosstrainer gaat snel vervelen, kan ik u zeggen. 287 keer alle liedjes op je Ipod luisteren ook. Dus. Vroeg ik het lesschema voor vrijdagmorgen op en koos Pilates. Want ik heb een schijthekel aan spinnen (niet de beestjes, de sport). Dus bleef Pilates over.
Goed. Waar wilde ik ook al weer heen? O ja, ik rij dus naar de sportschool. En merk dat ik misselijk ben. Misselijk van de zenuwen.
Niet voor de les an sich maar omdat ik me zorgen maak. Vind ik wel aansluiting bij de groep? Vinden ze me wel leuk/hip/aardig/interessant genoeg?
En ineens ben ik weer die onzekere tiener. Die nooit aansluiting bij haar klasgenoten vond. Die zo dodelijk verlegen en onzeker was dat ze niemand durfde te groeten in de hal. De tiener die doodongelukkig was omdat ze er nooit bij hoorde.
Dan kom ik met een schok weer terug in het heden. Slik mijn misselijkheid weg. En word boos. Ik ben verdorie zévenendertig! Gaat die onzekerheid dan nooit over?
Goed. Waar wilde ik ook al weer heen? O ja, ik rij dus naar de sportschool. En merk dat ik misselijk ben. Misselijk van de zenuwen.
Niet voor de les an sich maar omdat ik me zorgen maak. Vind ik wel aansluiting bij de groep? Vinden ze me wel leuk/hip/aardig/interessant genoeg?
En ineens ben ik weer die onzekere tiener. Die nooit aansluiting bij haar klasgenoten vond. Die zo dodelijk verlegen en onzeker was dat ze niemand durfde te groeten in de hal. De tiener die doodongelukkig was omdat ze er nooit bij hoorde.
Dan kom ik met een schok weer terug in het heden. Slik mijn misselijkheid weg. En word boos. Ik ben verdorie zévenendertig! Gaat die onzekerheid dan nooit over?
donderdag 10 september 2009
Op veler verzoek: voor én na de Magic Knickers
Holy cow! Die Magic Knickers werkt echt! Links mijn favoriete jurkje zónder en rechts mét Magic Knickers. (Edit vrijdag: ik had het gisteren dus precies verkeerd om) Trinny and Susannah rule!
N.B. Het broekje zat niet ongemakkelijk. Daar hou ik het wel een dagje in uit. Wel strak uiteraard, vooral bij mijn knieën. Maar voor wie daar problemen mee heeft: Trinny en Susannah hebben ook een Magic Legging!
Het cadeau voor Lydia
Heel de blogwereld weet het al. Alle lezers van Cisca krijgen een cadeautje. Een werkelijk briljant plan. De uitwerking gaf nog enige verwarring het blijven natuurlijk vrouwen hè? Die lezen ‘cadeautje’ en meteen slaan alle systemen op tilt en dan nemen ze geen info meer op. Maar na een lijstje kwam het toch nog goed.
Dus mag ik Lydia verblijden met een cadeau. Maar. Lydia heeft geen weblog. Dus kon ik niet gezellig even buurten om haar wat beter te leren kennen. Oei. Hoe nu? Ik stuurde haar een email en per kerendepost email stuurde ze me een beschrijving van zichzelf.
En toen toog ik naar de cadeauwinkel. En zocht en speurde. En wikte en woog. Om uiteindelijk iets te kiezen.
Maar. Nu moest het nog verzonden worden. En je wilt natuurlijk niet dat je met zorg uitgezochte cadeau helemaal verschmotzeld aan komt.Je wilt dat de ontvangster denkt: ‘Wauw, wat een práchtcadeau en wat heeft ze dat leuk bedacht en wat ben ik daar blij mee.’ Dus. Dacht ik na. En vond uiteindelijk, met behulp van manlief, de ideale verpakking.
Nu alleen nog een van die schattige bloemenkaartjes die al jaren in de la liggen erbij en hóp. Maar. Op al die verrekte bloemenkaartjes staat ‘gefeliciteerd’.Kut.
Dus mag ik Lydia verblijden met een cadeau. Maar. Lydia heeft geen weblog. Dus kon ik niet gezellig even buurten om haar wat beter te leren kennen. Oei. Hoe nu? Ik stuurde haar een email en per kerende
En toen toog ik naar de cadeauwinkel. En zocht en speurde. En wikte en woog. Om uiteindelijk iets te kiezen.
Maar. Nu moest het nog verzonden worden. En je wilt natuurlijk niet dat je met zorg uitgezochte cadeau helemaal verschmotzeld aan komt.
Nu alleen nog een van die schattige bloemenkaartjes die al jaren in de la liggen erbij en hóp. Maar. Op al die verrekte bloemenkaartjes staat ‘gefeliciteerd’.
woensdag 9 september 2009
Over magic knickers en mijn eigenste secretaresse
Zoals ik maandag al schreef ben ik vast van plan mezelf dus lekker niet te accepteren zoals ik ben en toch echt af te rekenen met de paardrijbroek. Sporten dus!
Maar.
Tot het moment dat die paardrijbroek tot het verleden behoort kan ik mijn favoriete jurkje niet aan. Want die tekent nogal af. U raadt het al: om de paardrijbroek. Gelukkig heeft Gok daar ook een antwoord op: correctie ondergoed.
Gok hees de dames in zijn tv-programma in een compleet korset tot onder hun boezem. Om ook de blubberbuiken in het gareel te houden. Maar die heb ik niet. Geen blubberbuik hier. In ieder geval niet zó dat mijn buik een korset behoeft.Bovendien zou mijn man nooit meer sex willen als hij me in zo'n ding zou betrappen.
Maar een onderbroek die de hamlappen in het gareel houdt, dat leek me wel wat. Dus googlede ik maar weer eens. Mèn, waar zou een mens zijn zonder Google? In een grot waarschijnlijk, bezig een vuurtje te stoken. En toen zag ik hem (of haar), de Magic Knickers. Van Trinny en Susannah. And I LOVE Trinny and Susannah! Met veel venijn niet al te zachte hand vertellen zij je what to not to wear. En Susannah heeft (of wellicht had) hetzelfde probleem als ik. Smal van boven en breed van onderen. Dus als er iemand is die weet hoe zo'n correctieslip moet werken dan is zij het wel! Ik heb hem meteen besteld. Een zwarte. Want zo'n huidkleurige worst is helemaal zo sexloos die staat goed onder mijn zwarte jurkje. Vandaag kwam hij binnen. Straks ga ik 'm even passen. O, wat zal ik slank zijn lijken. Mijn dag is goed!
En dat was 'ie toch al. Want ik ben een groot voorstandervan kinderarbeid van meehelpen. Dus mocht Anne een hele stapel rapporten voor me kopieëren. Daar heb ik een bloedhekel aan. En zij vindt het prachtig. Kijk, da's nou een klassieke win-winsituaasie.
Maar.
Tot het moment dat die paardrijbroek tot het verleden behoort kan ik mijn favoriete jurkje niet aan. Want die tekent nogal af. U raadt het al: om de paardrijbroek. Gelukkig heeft Gok daar ook een antwoord op: correctie ondergoed.
Gok hees de dames in zijn tv-programma in een compleet korset tot onder hun boezem. Om ook de blubberbuiken in het gareel te houden. Maar die heb ik niet. Geen blubberbuik hier. In ieder geval niet zó dat mijn buik een korset behoeft.
Maar een onderbroek die de hamlappen in het gareel houdt, dat leek me wel wat. Dus googlede ik maar weer eens.
En dat was 'ie toch al. Want ik ben een groot voorstander
maandag 7 september 2009
How to look good naked

Gisteravond keek ik naar een nieuw programma.
How to look good naked.
Nou, dát wilde ik wel.
Good looken als ik naked ben.
Dus keek ik.
Naar Gok Wan.
Die me zou vertellen hoe ik er good uit kan zien naked.
In iedere aflevering wordt een vrouw geportretteerd die niet lekker in haar vel zit.
De opzet is om door middel van leuke kleding haar zelfbeeld te veranderen tot ze zich uiteindelijk ook naakt lekker voelt.
Zo lekker dat ze bereid is te naakt poseren.
Natuurlijk wel heel smaakvol hè.
Gok is geen pooier, tenslotte.
Het gaat dus helemaal over jezelf accepteren hoe je bent.
Dus met een maatje meer, hangborsten, cellulites of ander leed.
Maar.
Het werkte bij mij andersom.
In plaats van mezelf te accepteren met dikke kont en bovenbenen ben ik alleen maar nog vastberadener om nu toch echt door te zetten en voor eens en voor altijd af te rekenen met die 'paardrijbroek'.
Gok is zijn doel dus voorbijgeschoten.
En ik ga weer lekker vier keer in de week sporten.
Doei!
zondag 6 september 2009
En dan nu eindelijk: de 'na' foto's
Toch maar even gemaakt met het oude dressoir nog in de kamer. Stom hoor, dat de eigenaar ook een eigen leven heeft en dat kreng niet meteen donderdagavond op kwam halen. Tssss.






De metamorfose had nog heel wat voeten in de aarde. Ik ben úren bezig geweest met accessoires verplaatsen. Want die megagrote lampen die bij het oude dressoir helemaal klopten, staan voor geen meter op de nieuwe. En zo vond er een complete verschuiving plaats. Ach, het houdt je van de straat, zullen we maar zeggen!
Helemaal klaar is het nog niet. De pokdalige muren dragen nog de sporen van toen ik Joost's ziekenhuisbed te hoog zette en zo de stukken uit de muur schraapte. Ah, sweet memories. Binnenkort smeren we ze dicht en worden ze Long Island-grijs geschilderd. Ja, het wordt poepchic hier, de Koningin kan zo langskomen, wij zijn er klaar voor. Nou ja, bijna dan.






De metamorfose had nog heel wat voeten in de aarde. Ik ben úren bezig geweest met accessoires verplaatsen. Want die megagrote lampen die bij het oude dressoir helemaal klopten, staan voor geen meter op de nieuwe. En zo vond er een complete verschuiving plaats. Ach, het houdt je van de straat, zullen we maar zeggen!
Helemaal klaar is het nog niet. De pokdalige muren dragen nog de sporen van toen ik Joost's ziekenhuisbed te hoog zette en zo de stukken uit de muur schraapte. Ah, sweet memories. Binnenkort smeren we ze dicht en worden ze Long Island-grijs geschilderd. Ja, het wordt poepchic hier, de Koningin kan zo langskomen, wij zijn er klaar voor. Nou ja, bijna dan.
vrijdag 4 september 2009
Over hoe ik toch nog mijn metamorfose kreeg
Een paar weken geleden logde ik nog over hoe ik o zo graag de woonkamer onderhanden zou nemen. Alle meubels eruit en opnieuw beginnen. Vooral het donkerbruine dressoir was me een doorn in het oog. Niet dat ik ‘m spuuglelijk vind want dan zet ik hem natuurlijk niet in mijn woonkamer. Al was ‘ie honderd keer gratis, lelijk komt er hier niet in. Maar echt mijn smaak was hij toch ook niet. Kijk zelf maar:

(Mmmm. Oké, hij is toch best lelijk, ik geef het toe. Maar hij was gratis hè, dat scheelt. Bovendien weet iedere idioot dat je met twee kleine kinderen niet je droomkast moet neerzetten. Kun je hem na een jaar al naar de stort brengen.)
Een metamorfose zat er wegens budgettaire redenen helaas niet in. Wel besloten manlief en ik rond te kijken naar een boekenkast. Want met de komst van de antieke buffetkast verdwenen de boeken uit onze woonkamer. En ik miste ze best wel. Niets zo gezellig als boeken.
Dus speurde manlief Marktplaats af en bezochten we menig kringloopwinkel. Zelfs bij Ikea keken we uit naar een mooie boekenkast. Maar we vonden hem niet.
Woensdag las manlief op internet dat er een faillissementsuitverkoop van een meubelzaak werd gehouden. Met gigántische kortingen.Zo is zo'n crisis toch nog ergens goed voor. Dus propten manlief en ik de koters in de auto en togen we naar De Meern. We zagen spuuglelijke bankstellen, dressoirs en tafels. Helaas geen teakhouten boekenkast. Wel een smalle roomwit geschilderde boekenkast met een glazen deur. Beschadigd, helaas. Dus liepen we nog even door.
Stiekem keek ik toch nog even rond op zoek naar een nieuw dressoir. En vond hele leuke. En hele vieze. Hij zat ónder de stickerresten die inmiddels een kilootje stof vast hielden. Het zag er niet uit. Maar eronder zat een piekgaaf dressoir. Dat had ik al gezien.
Ik snorde de eigenaar op om een dealtje te maken. Bij ons moet ik dat altijd doen. Want dat kan ik beter dan manlief. Ik zeg wat ik wil en houd mijnbek mond. En wacht af. En zo maakte ik een deal. Voor € 250 mocht ik beide kasten meenemen. Joehoee!!
Maar toen. Hoe kregen we die kasten mee naar huis? In het weekend ophalen mocht wel. Maar wie garandeert me dat de failliete boedel er dan nog zou staan? Of dat niemand de sticker ‘verkocht’ er af zou trekken om er van door te gaan met mijn nieuwe meubeltjes? Dus werd zwagerlief gebeld. En die kwam met z’n bestelwagen onze meubels ophalen. Direct. Meteen. How sweet is that? (Bedankt W., je bent een topper!)
En zo kreeg ik dan toch mijn metamorfose. Geheel onverwacht.Zo zie je maar, soms krijg je wél wat je verdient. Gisteren waren manlief en ik de godganse dag bezig. Want het oude dressoir moest leeg. En de inhoud uitgezocht worden. Want wij zijn nogal van het douwhetmaarindekastachterdedeurtjeswantdanziejehetniet. En het was een dressoir van ruim 2 meter. Dus daar gaat veel, heul veul, zooi in. En de televisie moest ook hoger gehangen worden. Want het nieuwe dressoir is vijf centimeter hoger dan de oude. Dus. Waren we druk.
Ik begon ’s morgens met goede zin maar was het twee uur later alweer zat. Toen zag mijn woonkamer er zo uit:

Uiteindelijk is het goed gekomen. Op de ‘na’ foto’s moet u nog even wachten. Tot het gedemonteerde dressoir afgevoerd is en ik een mooie foto kan maken. Bovendien moet ik nodig aan het werkde kasten weer terugverdienen. Wordt vervolgd!

(Mmmm. Oké, hij is toch best lelijk, ik geef het toe. Maar hij was gratis hè, dat scheelt. Bovendien weet iedere idioot dat je met twee kleine kinderen niet je droomkast moet neerzetten. Kun je hem na een jaar al naar de stort brengen.)
Een metamorfose zat er wegens budgettaire redenen helaas niet in. Wel besloten manlief en ik rond te kijken naar een boekenkast. Want met de komst van de antieke buffetkast verdwenen de boeken uit onze woonkamer. En ik miste ze best wel. Niets zo gezellig als boeken.
Dus speurde manlief Marktplaats af en bezochten we menig kringloopwinkel. Zelfs bij Ikea keken we uit naar een mooie boekenkast. Maar we vonden hem niet.
Woensdag las manlief op internet dat er een faillissementsuitverkoop van een meubelzaak werd gehouden. Met gigántische kortingen.
Stiekem keek ik toch nog even rond op zoek naar een nieuw dressoir. En vond hele leuke. En hele vieze. Hij zat ónder de stickerresten die inmiddels een kilootje stof vast hielden. Het zag er niet uit. Maar eronder zat een piekgaaf dressoir. Dat had ik al gezien.
Ik snorde de eigenaar op om een dealtje te maken. Bij ons moet ik dat altijd doen. Want dat kan ik beter dan manlief. Ik zeg wat ik wil en houd mijn
Maar toen. Hoe kregen we die kasten mee naar huis? In het weekend ophalen mocht wel. Maar wie garandeert me dat de failliete boedel er dan nog zou staan? Of dat niemand de sticker ‘verkocht’ er af zou trekken om er van door te gaan met mijn nieuwe meubeltjes? Dus werd zwagerlief gebeld. En die kwam met z’n bestelwagen onze meubels ophalen. Direct. Meteen. How sweet is that? (Bedankt W., je bent een topper!)
En zo kreeg ik dan toch mijn metamorfose. Geheel onverwacht.
Ik begon ’s morgens met goede zin maar was het twee uur later alweer zat. Toen zag mijn woonkamer er zo uit:

Uiteindelijk is het goed gekomen. Op de ‘na’ foto’s moet u nog even wachten. Tot het gedemonteerde dressoir afgevoerd is en ik een mooie foto kan maken. Bovendien moet ik nodig aan het werk
dinsdag 1 september 2009
Studiedag

Mijn schatjes zitten
Vandaag zijn ze dus vrij. Teveel leskrijgen, zoals bij haar, zal hier in ieder geval niet gebeuren. Daar zorgt de school wel voor.
Wel een vooruitgang is dat ze de studiedagen nu eens op een maandag, een dinsdag, een woensdag en een vrijdag gepland hebben. Zo is iedere werkende ouder tenminste een keer aan de beurt.
Wanneer krijgen wij (werkende en niet werkende) moeders eens een studiedag? Om ons te bezinnen op wat we eigelijk willen/kunnen/doen? Ik stem voor volgende week woensdag!
Abonneren op:
Posts (Atom)